Verhalen

	Cuba 2012 Dit keer naar Cuba. We vliegen op 31 januari 2012 naar Holquin (in het oosten) en fietsen over het eiland om op 25 februari in de buurt van Havana weer op het vliegtuig naar huis te stappen. Kamperen is (bijna) niet mogelijk helaas, dus zullen we logeren in Casas Particularas (bed&breakfast). Zoals gewoonlijk zullen we verhalen en foto’s plaatsen op deze website. Omdat het internet op Cuba erg traag is, lukt foto's versturen misschien niet of nauwelijks. De verhalen versturen waarschijnlijk wel. De foto's worden dan na terugkeer geplaatst. Wij vinden het altijd erg leuk om reacties te krijgen en hopen dat jullie plezier kunnen beleven aan onze verhalen. Lees verder...
	Malaga - Porto 2011 Dit jaar gaat de fietstocht van Zuid Spanje naar Noord Portugal. Maandag 16 mei vliegen we van Eelde naar Malaga. Het begint wel zwaar: flinke bergen in het mooie, warme en kleurrijke Andalusië via dromerige en afgelegen witte bergdorpjes. Via de bruisende stad Sevilla steken we een paar dagen later de grensrivier (Rio Guadiana) over naar Portugal. Dan landinwaarts naar Évora. Daar parkeren we onze fietsen voor enkele dagen en gaan Lissabon bezoeken. Dan verder door het midden van Portugal naar Porto, onze eindbestemming. Lees verder...
	Frankrijk 2010 Na de voltooiing van mijn jeugddroom (op de fiets naar Istanbul) in 2008 en van west naar oost Turkije in 2009, zijn wij nog steeds in de greep van het fiets-virus. Na wikken en wegen hebben we besloten om het nu wat dichter bij huis te zoeken. Vanuit Trabzon (eindpunt van vorig jaar) verder fietsen blijft (voorlopig) nog een droom. We fietsen van Biarritz (waar we naartoe vliegen) in zuidwest Frankrijk naar Saint Jean Pied de Port aan de voet van de Pyreneeën. Daar beginnen we aan de route “Langs Oude Wegen” die ons moet leiden naar Maastricht. Op bijgaande kaarten is de route te zien. We hebben voor deze tocht vijf weken de tijd en we vertrekken zondag 6 juni 2010. Lees verder...
	Indonesië Omdat mijn dochter Marloes voor haar afstuderen een reis mocht maken, heeft ze voor Indonesië gekozen en ik mag mee! Haar opa is geboren in Sukabumi (Java). Het leek ons leuk om daar te gaan kijken of er nog iets terug te vinden is van het huis waar hij is geboren en zijn jeugd heeft doorgebracht. We huren een auto en gaan heel Java door. Dan steken we over naar Bali waar we nog een paar dagen kunnen rondkijken. Lees verder...
	Istanbul - Trabzon Na de voltooiing van mijn jeugddroom (op de fiets naar Istanbul) in 2008, ben ik geheel in de greep van het fiets-virus. Als startpunt dit jaar Istanbul, maar welke kant op? Via west Turkije en diverse Griekse eilanden naar Zuid Griekenland? Via Bulgarije, Macedonië en Albanië weer naar Italië? Of verder naar het oosten? Na wikken en wegen besluit ik verder naar het oosten te rijden omdat dat het meest onbekend is. Op bijgaand route-kaartje heb ik de globale route aangegeven. Aangezien Turkije zo'n enorm groot land is, zullen we de overgang naar Georgië, Armenië of Iran niet halen. De route Istanbul - Trabzon over secondaire wegen is ongeveer 1200 km. Dat is voldoende voor 3 weken fietsen. De extra week is voor een autotocht naar Erzurum, de Kachkar Mountains en zo mogelijk naar de berg Ararat. Lees verder...
	Van Emmen naar Istanbul In mijn jeugd ging ons hele gezin altijd op de fiets op vakantie, daar is mijn fietsbehoefte geboren. Ongeveer 34 jaar geleden, toen ik 18 jaar was, ging ik voor het eerst alleen op de fiets van Luxemburg naar Emmen. Voor een stoplicht ergens in Limburg, stond ik te wachten naast een heer op leeftijd die ook met een bepakte fiets duidelijk op reis was. Hij vroeg mij waar ik vandaan kwam. Heel trots vertelde ik dat ik 'helemaal' uit Luxemburg gefietst kwam. Op mijn vraag waar hij was begonnen, antwoordde hij: "Ik kom uit Istanbul." Dát leek voor mij onbereikbaar, maar ik dacht ook: "dát wil ik ook ooit eens doen". Het is er al die jaren niet van gekomen, maar in 2004 ben ik begonnen. Aangezien ik gewoon moet werken, kan ik de reis niet in één keer doen, dus elk jaar een stuk. Eerst naar Nice, alleen. Het tweede jaar van Avignon naar Pisa samen met mijn vriend Theo. Het derde jaar van Pisa naar Corfu en in 2008 naar Istanbul. Het is spannend, zwaar en prachtig. Op de fiets beleef je meer. Zien, voelen, ruiken en horen. Alles wat je in een auto moet missen. Je hebt meer contact met de mensen omdat je aanspreekbaar bent en vaak terrasjes en dorpjes aandoet. Ondanks de hitte en de steile bergen, is het een triomf om boven aan te komen en heerlijk om af te dalen. De Turkse bevolking was uitermate gastvrij. Zelden maakten we zo vriendelijke, aardige mensen mee. Lees deel 4: Tot Istanbul 2008 Lees deel 3: Pisa - Corfu 2007 Lees deel 2: Avignon - Pisa 2006
	Kenia Aangezien mijn dochter Marloes in Tanzania stage loopt, spreken we af dat ik mij na afloop van de stage bij haar voeg en we samen in Kenia gaan reizen. Ze heeft een vriend uit Kenia en we zoeken zijn familie op in Mombasa. Eerst Nairobi bekeken en een paar dagen in het Amboseli Park. Na Mombasa willen we langs de kust naar het noorden reizen om uiteindelijk nog een paar dagen door te brengen op het eiland Lamu, voor de kust van noord Kenia. De ambassade geeft een negatief reisadvies om met de auto te reizen in noord Kenia, daarom doen we dat laatste stuk per vliegtuig. Verder reizen we het liefst met openbaar vervoer. Ik vertrek 28 januari 2007 vanuit een koud, grijs Nederland. Lees verder...
	Kreta Een korte vakantie naar Kreta in oktober 2005. Geen fietsvakantie dit jaar vanwege een grote verbouwing deze zomer. We logeren in appartement "Tania" bij het zuidelijke stadje Ierapetra en hebben er een klein autootje bij. Wel erg dor en droog deze tijd van het jaar hier, maar nog steeds prachtig, warm weer. Wandelen, rijden, zwemmen en ploeteren door kloven. Per boot vanuit het mooie Agios Nikolaos naar het leprozen eiland Spinalonga. Indrukwekkend en zeer de moeite waard.
	Ghana In 2003 vertrok mijn toen twintig jarige dochter Marloes voor vrijwilligerswerk naar Ghana. Een land waar ik eigenlijk nog nooit van gehoord had. Het verre Afrika. Waarom wilde ze nu juist dáár naartoe? Was het niet veel te gevaarlijk? Ik heb gebeld met de organisatie waarbij ze was aangesloten en kreeg het volgende antwoord: "Ghana is een rustig land en uw dochter is daar relatief veilig. Misschien veiliger dan in ons Amsterdam". Daarmee was ik gerustgesteld. Ik heb Marloes gevraagd hoe ze het zou vinden als ik haar zou komen opzoeken en dat vond ze prima. Begin 2004 ben ik afgereisd naar Ghana. Heb gelogeerd in 'haar' dorp en hebben we samen nog 14 dagen door het land gereisd. We willen graag samen met de bevolking reizen, dus hebben we alles per openbaar vervoer gedaan. Het was een fantastische ervaring! Lees verder...